Drvo na samom ulazu na jezero Šljunkara, ispod čije su ogromne krošnje generacije Kovinaca decenijama tražile hladovinu, danas izgleda gotovo neprepoznatljivo.
Umesto pažljivog orezivanja, ostale su velike, grubo odsečene grane, a pitanje je i šta će se sa drvetom dešavati nakon ovakvih rezova.
Inženjerka pejzažne arhitekture koja je upoznata sa slučajem smatra da drvo još može da se spasi, ukoliko se reaguje na vreme. Predložila je i konkretne načine sanacije kako bi se zaštitili veliki preseci, sprečilo prodiranje bolesti i truljenje drveta. U suprotnom, postoji opasnost da drvo vremenom propada sve više, pa da se na kraju poseče gotovo do panja.
Zato pitamo Opštinu Kovin:
Da li u opštini postoje pejzažni arhitekti ili stručna lica koja se bave hortikulturom i uređenjem zelenih površina i da li je neko od njih dao stručno mišljenje pre ovakve seče?
I još važnije šta stručnjaci iz opštine misle o načinu na koji je ovo drvo orezano i na osnovu čega je procenjeno da je upravo ovakav zahvat bio potreban?
Jer, ako već godinama ne uspevaju da urede plažu i kamp, niti da otvore bazen na Šljunkari, ostaje nam samo da se zapitamo da li su se zato sada iskalili na drvetu koje decenijama nikom nije smetalo?
M.Ljiljanić
